فرصت براي گريه نيست

فرصت براي گريه نيست

شانه‌هايم را تكان دهيد!
به ياد بياوريد اول بار كه گريستم
انگار مادرم نيز
تمام برگ‌هاي باغچه را
از مژه مي‌باريد
و سال‌ها بعد
پدرم از آن سويِ گريه‌هاي مادر
به جاي عروسك
اسب سپيدي برايم آورد
و اين آغاز شاعر شدن دختركي بود
كه ديگر موهاشرا د‍ُ‌م اسبي نمي‌بندد.
شانه‌هايم را تكان دهيد!
به يادم بياوريد نخستين زمين خوردنم را
كه از خراش زانوم
ماهي قرمزي روي خاك افتاد
و من دريا بودم
دريا
از پس گريه‌هاي مادرم
و از دوردست سرزميني كه پدرم
چشم‌هايش را در آنجا گريست.
شانه‌هايم را تكان دهيد!
به ياد مي‌آورم
چشم‌هاي مردي
كه از بازارهاي عشق‌آباد / با روسري تركمني
با تاجي از گل‌هاي سرخ
مي‌آيد كه عاشقم كند
تا دلم بهانه‌اي شود زخم‌هاي دو تارش را
شانه‌هايم را تكان دهيد.
من از خشونت خاك مي‌ترسم
تُنگ آبي روي جنازه‌ام بريزيد
تا ماهي‌هايِ غوطه‌ور در وِلْوِلاي تنم
تشنه نميرند.

طيبه نيكو ـ شيراز